X
تبلیغات
اشعار عرفانی شعرای بزرگ - جامعترین مرجع گفتار بزرگان( سخنان بودا-قسمت اول)
اشعار عرفانی شعرای بزرگ
منتخبی از زیباترین اشعار عرفانی مولوی، حافظ،سعدی ،عطار ،عراقی و سایر بزرگان شعر و ادب

بودا

سخنان بودا 

آنكه خوشي خود را در رنج ديگران ببيند، هرگز روي خوشي را نمي بيند.((بودا))

 

هر كس زنجير طمع را دور بيندازد، بدبختي از او دور مي شود؛ مانند قطره آب كه روي برگ گل مي لغزد و مي ريزد.((بودا))

 

اگر به دنياي درونت حكومت كني، خوشبخت هستي.((بودا))

 

باران هميشه از سقف هاي سست به داخل اتاق مي چكد و شهوت از مغز پوك.((بودا))

 

يار اگر نادان باشد، تنهايي بهتر است.((بودا))

 

يك روز زندگي به روشن بيني، بهتر از صد سال عمر در تاريكي است.((بودا))

 

آنكه در درون آرامش دارد، پندار و گفتار و كردار آرام نيز دارد.((بودا))

 

مهم نيست كه ديروز چقدر بر شما سخت گذشته است؛ هميشه مي توانيد از نو آغاز كنيد.((بودا))

 

اعتبار، درست مثل شهرت است؛ سخت و دير به دست مي آيد، آسان و زود از دست مي رود.((بودا))

 

احسان كننده خود را تملق مي گويد.((بودا

آزادي در بي آرزويي است.((بودا))

 

همچنان كه كماندار، تيرهاي خود را مي تراشد و هموار مي كند، هر انساني مي تواند افكار آشفته خود را جهت دهد.((بودا))

 

اشك هاي ديگران را مبدل به نگاه هاي پر از شادي نمودن، بهترين خوشبختي ها است.((گوتاما بودا))

 

آنچه به روح آرامش مي بخشد همانا دانش است و بس.((گوتاما بودا))

 

هستي ما به ناپايداري ابرهاي پاييز، تماشاي تولد و مرگ موجودات، همچون نظاره ي شعله هاي آتش يك عمر، مانند جرقه ي رعدي در آسمان و چون سيلابي پر شتاب و روان از سراشيبي كوهي [است].((گواتما بودا))

 

آنان كه به راه قدسي نرفته و در جواني گنجي اندوخته نكرده اند، مرغان ماهيخوار پير را مانند كه در درياچه اي بي ماهي از ميان مي روند.((بودا))

 

هيچ كس جز خود ما مسئول بدبختي ها و يا خوشبختي هاي ما نيست.((بودا))

 

در تن نحيف مي تواند انديشه اي بزرگ مسكن گيرد.((بودا))

 

حيات بشر همچون شبنمي است كه روي برگ گلي مي لغزد و مي افتد.((بودا))

 

چشم گريان ديگران را به نگاههاي سرور آميز تبديل كردن، لذت بخش ترين خوشبختي ها است.((بودا))

آرامش فكر، بزرگترين خوشبختي است.((بودا))

 

آن‌كس كه تنها در پي خوشي‌ها زيد، حواسش لجام‌گسيخته باشد و خوراكش بيرون از اندازه‌ي ميانه‌روي باشد و تنبل و سست باشد، مارَه (وسوسه‌گر) بي‌ترديد او را بيفكند، چنان كه باد، درخت سست را بيفكند.((بودا))

 

همچنان كه باران از سقفِ سوراخ در خانه تراود، هوس نيز در ذهني كه نينديشد، راه يابد.((بودا))

 

بدكار در اين جهان شيون كند و در جهان ديگر نيز گريه كند كه در هر دو جهان ناله و زاري كند. چون نتيجه‌ي بدِ كارهايش را ببيند.((بودا))

 

نكوكار در اين جهان شاد است و در جهان ديگر نيز شاد است كه در هر دو جهان، شادمان است. شادمان است چون به نكوكاريهايش بينديشد و چون به راه نيك رود، شادمان‌تر گردد.((بودا))

 

ناانديشمند گرچه بهره‌ي بزرگي از قانون را از بر بخواند، ولي بر آن كار نكند.((بودا))

 

آرزومندان نميرند، ناانديشمندان، خود، گويي مرده‌اند.((بودا))

 

اگر آرزومندي بيدار گشته باشد و فراموشكار نباشد و بنابر داد زيَد، شكوه‌اش فزوني گيرد.((بودا))

 

خردمند با بيدار كردن خوداشتياقي و خويشتنداري، تواند براي خويش جزيره‌اي سازد كه هيچ سيلي آن را غرق نتواند كرد.((بودا))

 

نادانان از پي بيهودگي روند، خردمند اشتياق را چون گرانبهاترين گوهر خويش نگاه دارد.((بودا))

آن‌كس كه آرزومند و انديشمند بود، به خوشي بسيار رسد.((بودا))

 

رام كردن انديشه، كه گريزپا است و گرفتن آن دشوار است و هرجا خواهد شتابان رود، نيك بُوَد، كه انديشه‌ي رام، شادماني آورد.((بودا))

 

گر كسي را ايمان پابرجا نباشد و داد راستين نداند و ذهنش آشفته باشد، هرگز دانش وي كمال نپذيرد.((بودا))

 

كينه‌ور [ =كينه دار ] به كينه‌ور و دشمن به دشمن، آن بد نتواند كرد كه انديشه‌ي نيك راهنمون شده به كَس كند.((بودا))

 

بگذار فرزانه در روستايش مسكن كند، چون زنبور عسل كه شهد فراهم آرد و رود، بي‌آنكه گل يا رنگ و بوي آن را گزند رساند.((بودا))

 

فرزانه نبايد به گژيهاي [ =كجي ] ديگران، گناهان يا كوتاهي‌هايشان پردازد، بلكه بايد به بدكاريها و ناآگاهي هاي خويش بنگرد.((بودا))

 

آن كه سخنان نيك، ولي بي‌ثمر گويد و به آنها عمل نكند، چون گل زيبا و رنگارنگ است كه عطر ندارد.((بودا))

 

بوي گل يا چوب صندل يا گل‌هاي تگره و مَلّيكا ( كه از اين دو گل، گرد خوشبوي سازند) خلاف وزش باد نرود، ولي بوي خوش نيكان، خلاف باد نيز رود؛ كه نيك مرد همه جا را فرا گرفته است.((بودا))

 

گر راهرو بهتر از خويش يا هم‌ارز خود را به راه نبيند، همان بهتر كه تنها رود، چه نادان به همراهي نَيَرزَد.((بودا))

 

نادان با انديشه‌هايي چون "اينها پسران من‌ هستند يا اين دارايي من است"، در رنج است؛ خود او نيز آنِ وي نيست، چه رسد به پسران و دارايي.((بودا)

نادان كه داند نادان است، دستِ‌كم تا همين اندازه بخرد است. ولي ناداني كه خود را دانا انگارد، به راستي، نادان خوانده شود.((بودا))

 

گر نادان به همه‌ي عمر نيز همنشين دانا گردد، زود باشد كه راستي را دريابد، چنان كه با زبان، مزه ي آتش را بچشد.((بودا))

 

آن‌كس كه شادي خويش جويد و باشندگاني را كه شادي آرزو كنند شكنجه كند يا كُشَد، پس از مرگ، شادي نيابد.((بودا))

 

چون شباني كه به چوبدستي خود، گاوان را سوي اصطبل رانَد، سال و مرگ نيز زندگي مرمان را رانَند.((بودا))

 

نادان نداند چه هنگام كارهاي بد كند، ولي بدكار، كردار خويش گويي به آتش مي‌سوزاند.((بودا))

 

گردونه‌هاي درخشان شهرياران تباه گردند، تن نيز به تباهي رسد، ولي برتري نيكان هرگز سوي نابودي نرود و نيكان، نيكان را چنين گويند.((بودا))

 

آنچه كس از كردنش پشيمان گردد، نيك نيست و پادافراه [ =سزاي ] وي شيون و چهره‌ي اشكبار باشد. آن كرده‌ي نيك است كه كس از آن پشيماني نخورد و پادافراه آن شادمانه و شادمان نبيند.((بودا))

 

تا كار بد بَر ندهد، نادان انديشد بَر او چون انگبين است، ولي چون بَر دهد، نادان غم خورَد.((بودا))

 

بگذار خردمند پند دهد و آموزش دهد و آنچه را ناشايست است، از آن بازدارد. فرزانه، محبوب [ =پسند ] نيكان باشد و منفور [ =ناپسند ] بدان.((بودا))

 

بدكاران را يار مگير و دوست خسان [ =فرومايگان ] مباش. با نيكان دوستي كن و بهترين مردمان را دوست گير.((بودا))

مقنيان [ =چاه كن ها ] هرجا خواهند آب برند؛ كمانگيران تير در كمان كُنند؛ درودگران [ =نجاران ] از چوب چيزها كَنند؛ خردمندان خود را سازند.((بودا))

 

چنان كه سنگ استوار را باد نلرزاند، خردمندان نيز از سرزنش و ستايش، ترديد به دل راه ندهند.((بودا))

 

نيكان در همه حال با دورانديشي گام بردارند؛ نيكان از براي برآوردن خواهش شهواني، سخن نگويند؛ خردمندان در غم و شادي هرگز به هيجان نيايند و افسرده نگردند.((بودا))

 

گر كس از براي خويش يا ديگران، پسر، ثروت، و سروري آرزو نكند و پيروزي خويش را به شيوه‌هاي نادرست نخواهد، نيك، خردمند و پارسا باشد.((بودا))

 

يك كلمه‌ي با معني [ =با چَم ]، بهتر از هزار كلمه‌ي بي‌معني است كه آن كلمه‌ي بامعني را گر كسي شنود، خاموش گردد.((بودا))

 

بر خود چيره شدن، بهتر از چيرگي بر همه‌ي مردمان است.((بودا))

 

هرچه كسي در اين جهان در يك سال، پيشكش و نثار قربان كند تا مُزد يابد، اين همه پشيزي نيرزد؛ بزرگداشت پارسايان بهتر است.((بودا))

 

آن كه صد سال بدكار و ناخويشتندار زيَد، زندگي يكروزه‌ي مرد فرزانه و انديشمند بهتر از آن صد سال است.((بودا))

 

اگر كس، صدهزار سال، هر ماه هزاران بار قربان كند و اگر يك دم كسي را بزرگ دارد كه دانش راستين پابرجاي دارد، آن بزرگداشت، بهتر از صد سال قربان كردن است.((بودا))

 

آن كه صد سال تنبل و سست زيَد، زندگي يكروزه‌ي آن كه نيروي استوار يافته، بهتر از آن صد سال است.((بودا)

آن كه صد سال زيَد و آغاز و انجام را نبيند، زندگي يكروزه‌ي آن كه آغاز و انجام را بيند، بهتر از آن صد سال است.((بودا))

 

آن كه صد سال زيَد و برترين داد را نبيند، زندگي يكروزه‌ي آن كه برترين داد را بيند، بهتر از آن صد سال است.((بودا))

 

اگر كس در انجام نيكي سُستي ورزد، انديشه‌اش از بدي شادمان گردد.((بودا))

 

اگر كس گناه كند، مگذار ديگر چنان كند؛ مگذار به گناه كردن، دل خوش دارد كه انباشتن بدي، دردناك است.((بودا))

 

بدكار تا كردار بَدش بَر ندهد، شادي بيند، ولي چون كردار بدش بَر دهد، بدي بيند. نيكوكار نيز تا كردار نيك او بَر ندهد، بدي بيند، ولي چون كردار نيك او بَر دهد، نيكي بيند.((بودا))

 

مگذار كَس، نيكي را خُرد انگارد و در دل گويد مرا نخواهد رسيد. ظرف آب نيز از ريزش قطرات آب پُر گردد. دانا پُر از نيكي گردد، گرچه اندك اندك نيكي خويش را گرد آورد.((بودا))

گفتار بزرگان (رهپو)  منبع )

 

مطالب مرتبط (جهت دسترسی بر روی موضوع  کلیک کنید)

 

 جامعترین مرجع سخنان بزرگان جهان   بقیۀ  سخنان شخصیتهای بزرگ  و ادامۀ مباحث مطالب فوق  در این موضوع جای دارد

 

احادیث ائمۀ معصومین

 

گلچین احادیث و سخنان پیامبر اسلام(ص)

 

گلچین سخنان بزرگان و دانشمندان

 

گلچین احادیث کوتاه حضرت علی(ع)

 

داستانهای کوتاه پندآموز

  

آرشیو پیوندهای روزانه

 

 



ارسال توسط علیرضا ملکی

اسلایدر